Είμαι ο Όσκαρ, ένας νεαρότατος, υγιέστατος και πολύ τρυφερός σκυλάκος. Το όνομά μου μού το έδωσε μια χρυσή Ολλανδέζα κυρία που με έσωσε από εκείνη την αθλιότητα που ζουν συνήθως τα καθαρόαιμα pointer.
Η ιστορία μου, σύντομη: τρομερά αδυνατισμένος, σαν την κατάρα, τριγυρνούσα εγώ και η σκιά μου. Ευτυχώς δηλαδή που ήταν και η σκιά μου μαζί, διότι αλλιώς ήμουν μόνο μια υποψία σκύλου από την αδυναμία και δεν θα μας έβλεπε. Μας έσωσε, που λέτε, και τους δυο η καλή ξένη κυρία. Μας εμβολίασε, μας στείρωσε, μας πάχυνε. Τη λάτρεψα. Νομίζω, ξέρω και ολλανδικά· είναι μάλλον η γλώσσα της καρδιάς. Από ελληνικά σκράπας έμεινα, μήπως μου μιλούσε και κανείς;
Αφού με έκανε λοιπόν άνθρωπο, ξεκίνησα τη δεύτερη φάση της σωτηρίας μου, που λέγεται Γιώργος και Μαρία. Έχουν όχι μόνο μεγάλη καρδιά αλλά και πολύ χώρο όπου μπορώ να τρέχω και να λιάζομαι. Η συγκάτοικός μου λέγεται Γιασμίν, ρατσάτη επάνιελ μπρετόν και η συγκάτοικος, όχι παίζουμε. Η νονά είναι πάλι η κυρία με την ξένη γλώσσα που μιλάω· βοηθάει πολλά σαν ελόγου μας, κυρίως όμως εκείνα χωρίς ράτσα.
Λατρεύω τους ανθρώπους και, αν μπορούσα, θα ήμουν συνεχώς δίπλα τους, διότι η παρουσία τους με κάνει να νιώθω ασφάλεια. Αποζητώ την παρεούλα: να μιλάμε, να βλέπουμε ταινίες, τις παρακολουθώ με μεγάλη προσήλωση δίπλα σου, στα πόδια σου ή, αν το επιτρέπεις, στον καναπέ, και όταν φεύγεις γνωρίζω το crate, κοιμάμαι ήσυχος και σε περιμένω.
Τη νύχτα επίσης κοιμάμαι ευχαρίστως με την αγαπημένη μου κουβέρτα στο crate. Είναι το δωμάτιό μου, όπου καταφεύγω. Έχω κι εγώ, σαν σκύλος, μια χαριτωμένη συνήθεια: μου αρέσει να κρύβω κάτω από την κουβέρτα μια λιχουδίτσα· είναι σαν να φυλάω έναν μικρό θησαυρό. Oύτε 3,5 χρονών δεν είμαι ακόμα, έχω όλη τη ζωή μπροστά μου. Όσο για τα έξοδά μου; Είναι όλα καλυμμένα. Εμβόλια, αποπαρασίτωση, εξετάσεις ιατρικές. Από την καλή κυρία που με έσωσε.
Τα πηγαίνω καλά με όλους τους σκύλους, αλλά να σου πω την αλήθεια, τα πολύ κυριαρχικά, τεράστια αρσενικά, όχι, δεν είναι η αδυναμία μου. Είμαι ένας καλοφτιαγμένος σκυλάκος, δυνατός, όμως μέσα μου είμαι ακόμα ένα μεγάλο κουτάβι. Μου αρέσει πολύ να ακουμπάω το κεφάλι μου στους ώμους σου και αποζητώ τις αγκαλιές. Η τρυφερότητα και η επαφή είναι κάτι που το έχω μεγάλη ανάγκη. Είμαι πολύ ευαίσθητος, βρε αδερφέ!
Φοβάμαι τους πυροβολισμούς και τα πυροτεχνήματα. Τα τραύματα, βλέπεις, δεν ξεχνιούνται. Αυτοί οι δυνατοί θόρυβοι με τρομάζουν πολύ, δεν είμαι σκύλος για κυνήγι. Μα και αυτό δεν είναι ασχολία, θα το συζητήσουμε από κοντά. Αυτό που χρειάζομαι είναι ένα ήρεμο σπίτι, γεμάτο αγάπη, όπου θα με καταλαβαίνουν και θα με νιώθουν πραγματικό μέλος της οικογένειας.
Σειρά σας τώρα: έχετε χρόνο για μένα; Έχετε υπομονή; Είστε αρκετό χρόνο στο σπίτι; Μπορούμε να κάνουμε μεγάλες βόλτες; Υπάρχει μήπως κήπος ασφαλής, αλλά όχι με χαμηλό φράκτη; Δεν θέλω να μείνω με τη σκιά μου πάλι.
Παρακαλώ να βάλετε τικ σε όσες προτάσεις ταιριάζουν με το προφίλ σας.
Αν διαβάσετε για τη ράτσα μου, θα δείτε π.χ. «Τα Πόιντερ είναι γνωστά για τον ήρεμο και καλοσυνάτο χαρακτήρα τους, όντας πολύ στοργικά με όλη την οικογένεια, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών», αλλά και, μεταξύ πολλών χρυσών χαρακτηριστικών, και το ακόλουθο: «Άγχος αποχωρισμού: επειδή δένονται πολύ με τον άνθρωπο, δεν τους αρέσει να μένουν μόνοι τους για μεγάλα διαστήματα».
Αν λείπετε πολύ, ΜΗΝ γράψετε το mail για μένα στην Κωνσταντίνα που με εκπροσωπεί.
Από πλευράς μου σας υπόσχομαι: δεν θα είστε μόνοι ποτέ και θα σας βγάζω τεράστιες βόλτες, το χρειάζεστε για την υγεία σας!
Αν πληροίτε τα ανωτέρω, γράψτε στην Κωνσταντίνα για περισσότερες πληροφορίες, φωτογραφίες κ.λπ.
Δεν ζητάω πολλά. Μόνο έναν Άνθρωπο που θα μου δώσει την ασφάλεια και τη ζεστασιά που τόσο έχω ανάγκη. Και τα ελληνικά θα τα μάθω από τις πρώτες κιόλας ώρες μαζί σας.