Πόσο άδικο είναι να σε προσπερνούν επειδή μεγάλωσες…
Να κοιτούν πρώτα τον αριθμό της ηλικίας σου και όχι την ψυχή σου.
Ο Τζόνυ είναι 10 ετών. Και ίσως αυτό να είναι ο λόγος που ακόμη περιμένει. Περιμένει ένα βλέμμα που δεν θα σταματήσει στο «είναι μεγάλος», αλλά θα δει όλα όσα κρύβει η καρδιά του.
Δεν ξέρει ότι οι άνθρωποι προτιμούν τα κουτάβια. Δεν ξέρει ότι οι πιθανότητες να αποκτήσει οικογένεια λιγοστεύουν όσο περνούν τα χρόνια. Εκείνος ξέρει μόνο να αγαπά. Να κουνάει την ουρά του σε κάθε άνθρωπο που συναντά, λες και ίσως αυτός να είναι ο δικός του άνθρωπος.
Είναι ένα υπέροχο, γλυκύτατο πλάσμα. Λατρεύει τους ανθρώπους, τα πηγαίνει εξαιρετικά με άλλα σκυλιά και στις βόλτες είναι πραγματικός κύριος. Είναι από εκείνα τα σκυλιά που σε κάνουν να αναρωτιέσαι πώς γίνεται να μην έχουν ήδη ένα σπίτι.
Είναι υγιής, στειρωμένος και πλήρως εμβολιασμένος.
Το μόνο που του λείπει είναι κάποιος να του πει: «Από σήμερα, είσαι στο σπίτι μας.»
Μην αφήσουμε η ηλικία του να γίνει η καταδίκη του. Γιατί κάθε σκυλί αξίζει να ζήσει έστω μία φορά αυτό που τόσα χρόνια ονειρεύεται: να ανήκει κάπου. Να έχει μια αγκαλιά, ένα κρεβατάκι και έναν άνθρωπο που θα τον κοιτάζει και θα σκέφτεται… «Πού ήσουν τόσα χρόνια;»
Ας κάνουμε όλοι μια κοινοποίηση. Ίσως κάπου εκεί έξω να υπάρχει η οικογένεια που θα του χαρίσει το πιο όμορφο τέλος στην ιστορία του. Και ίσως, τελικά, να γίνει η πιο όμορφη αρχή. ❤️